فغان در بست و گفت ای وای بر من

دلم بیهوده بر آتش نهادی

چو دایه رسته گشت از دام تیمار

دلیری یافت ویس ماه رخسار

که هستم سال و مه در دست دشمن

چو مار کج روم گر چه روم راست

نشان رفتنم ناراست پیداست