فرود کشت آن چراغ مهربانی

گهی بدخواه و گاهی دوست بوده

چو شاهنشاه دل خویش کرد با ویس

دگر راه در میان افتاد ابلیس

بکند از بن درخت شادمانی

شهنشه موبد از قیصر خبر یافت

که قیشر دل ز راه مهر بر تافت