من آن خسته دلم کز دوست دورم

بشست از روی زردش گرد هجران

همی گفتی سحنهای دل انگیز

که باشد مرد عاشق را دل آویز

ز بخت آزرده ام وز دل نفورم

چنانم تا حصاری گشت یارم

که گویی بسته در رویین حصارم