صاگر بیدل بود شیر ژد آگاه

فغان در گیتی از من بیش رانی

تو بنشینی و از من صبر جویی

صبوری چون کنم بی دل نگویی

برو چیره شود در دشت روباهص

تو پنداری مرا باید که چونین

همی بارد ز دیده سیل خونین