نه نیز از جنگیان چون او دلاور

بدان سو شد که جای دلبرش بود

به تاری شب نشان خویش بننود

نبود اندر جگان چون او کمان ور

خدنگ چار پر بر زه بپیوست

چو برق تیز بگشادش ازو دست

بدو گفت ای خجسته مرغ بیجان