شبدی ماه و گیتی در سیاهی

ز درد عشق و هم بیماری خویش

گهی ویسه بگفتی آن همه بد

که با او کرد شاهنشاه موبد

چو دیوی گشته از مه تا به ماهی

سه گونه آتش از سه جای رخشان

به حانه در گل افشان بود ازیشان