چو رامین روی ویس دلستان دید

ز روی یکدگر مهجور گردند

شبی چونان، به از عمری نه چونان

چه خوش بوداند آن شب و صل ایشان

به کام خویش هنگام چنان دید

سرودی گفت خوش بر رود طنبور

به آوازی که بر کندی دل حور