نهاده خوردنی صد ساله افزون

به شادی و به رامش گاه و بیگاه

گهی مست و گهی مخنور بودند

در آسایش همان رنجور بودند

نبایست هیچ چیزی شان بیرون

بدیدند از همه کامی روایی

بکندند از جگر خار جدایی