که رامین بر تو می خندد نهانی

تو پنداری که کاری نیک کردی

به کار من بسی تیمار خوردی

ز نادانی که هستی می ندانی

تو از بیرون نشسته بانگ داران

به خانه او نشسته شاد خواران

جهان آنگاه گشته تو نه آگاه