به خانه او نشسته شاد خواران

ز نادانی که هستی می ندانی

که رامین بر تو می خندد نهانی

تو از بیرون نشسته بانگ داران

جهان آنگاه گشته تو نه آگاه

به چون تو کس دریغ آید چنین گاه

سپهبد زرد گفت ای شاه فرخ