چو رامین رفت لختی بر سر کوه

تو گویی آسمان من زمین گشتص

بهاران بود آن خوش روزگارم

نیابم بیس در گیتی قرارم

دو چشمم از گریه چون میغ از بر کوه

غم هجران و یاد دلربایش

فروبستند گویی هر دو پایش