چرا با دلبری تندی ننودم

به جنانی که چون جان بود شیرین

اگر چه شاه شاهان جهانم

درین شاهی به کام دشمانم

که در عشقش چنین دیوانه بودم

چرا ای دل شدستی دشمن خویش

به دست خواش پیش سوزی خرمن خویش