کنون خوردی چنان ماه دل افروز

الا ای خاک مردم خوار تا کی

خوری ماه و نگار و خرو و کی

نه بس بود آنکه خوردی تا به امروز

بتیزد ترسم آن سیمین تن پاک

کجا بی شک بریزد سیم در خاک

چرا تیره نباشد اختر من