من این مست گران را با که گویم

بتا زنجیر مویا مشک بویا

تو بودی غمگسار روزگارم

کنون اندوه تو با که گسارم

من این بیداد را داد از که جویم

جهانی را بکشت آنکه ترا کشت

ولیکن زان همه بدتر مرا کشت