به که شاید پرند پر نگارت

بزرگ امید من با تو بمردست

کرا شاید کنون پیرایهء تو

کرا یابم به سنگ و سایهء تو

قبا و عقد و تاج و گوشوارت

که یارد بردن آگاهی به ویرو

که گریان شد به مرگ ویسه شهرو