حسود ویس بودی روز نوروز

که مانده نیست آن دو زلف دلبر

کنون لاله دمد بر کوه و هامون

که منده نیست آن رخسار گلگون

که نه چون روی او بودی دل افروز

کنون امسال گل زیبا بر آید

نبیند چون رخش رعناتر آید