ندانم چون توانم زیست بی تو

شود آن گل همه در گردنم غل

اگر بی تو ببینم بر فلک ماه

به چشمم ماه مار است و فلک جاه

که چشمم رودخون بگریست بی تو

ببایستم همی مرگ تو دیدن

به پیری زهر هجرانت چشیدن