به شادی دار را تا توانی

برفت آن رنجها از یاد ایشان

نه غم ماند نه شادی این جهان را

فنا فرجام باشد هردوان را

که بفزاید ز شادی زندگانی

چو روز ما همی بر ما نپاید

درو بیهوده غم خوردن چه باید