بر آرم زین دل سوزان یکی دم

ز خون گلنار کردم گلستان را

چه سود ار من همی گریم به زاری

که از خالم تو آگاهی نداری

بسوزم این سرای و بند محکم

ولیکن آن سرا را چون بسوزم

که در وی جای دارد دلفروزم