دلش را باغ بی او تفته داغست

چو دیوانه دوان گرد شبستان

ز نرگس آب ریزان بر گلستان

همی دانست کش رامین به باغست

به زاری دایه را خواهش همی کرد

که بر گیر از دلم دایه این درد

هم از جانم هم از در بند بگشای