چو تاب مهر جانش راهمی تافت

همی گفت و همی زد دست بربر

نه روزی دید و رخنه جایگاهی

نه بر بام سرایش دید راهی

ز دانش خویشتن را چاره ای یافت

سرا پرده که بود از پیش ایوان

یکی سر بر زمین دیگر به کیوان