پس آنگه شد شتابان تا لب باغ

گسسته عقد و درش بر فشانده

شکسته گوشوارش پاک در گوش

ابی زیور بمانده روی نیکوش

روانش پرشتاب و دل پر از داغ

قصب چادرش را در گوشه ای بست

درو زد دست و از باره فرو جست