جهان چون آهن زنگار خورده

چرا از بختر بر می نیایی

چو سیمین آینه سر برزن از کوه

ببین بر جان من صد گونه اندوه

هوا با جان من زنهار خورده

دل من رفته و دلبر ز من دور

دو عاشق هر دو بی دل مانده مهجور