که جانم را شرنگ جاودانست

چسود ار تنش خوشبو چون گلابست

که چون آتش روانم را عذابست

چه سودست ار لبش نوش جهانست

چه سودست ار بخوبی حور عینست

که با من مثل دیو بد به کینست

مرا بی بر بود زو مهر جستن