نبودش در سرای خویشتن راه

خرد دردست خشم و کین زبون شد

چو از خاور بر آمد ماه تابان

شهنشه سوی مرو آمد شتابان

کجا با بند و مهرش بود در گاه

بیامد دایه بند و مهر بنمود

بدان چاره دلش را کرد خشنود