نه آنکت دایه و نه آنکه یارست

مگر گفتست با تو دیو زشتی

که گر زشتی کنی باشی بهشتی

نه تو بادی نه آن کت دوستدارست

به جان من که تو حلالست

که جانت بر بسی جانها و بالست

ترا درمان بجز تیغم ندانم