سمنبر ویس را شمشیر بر سر

که دید از مشک و از عنبرکمندی

مهش را خواست از سروش بریدن

گلش را باز با گل گستریدن

ز درد هجر دلبر بود کمتر

سپهبد زرد گفت ای شاه شاهان

بزی خرم به کام نیک خواهان