و گر تو خسروی او خان من بس

خدایم در بلای تو نماند

ز چندین بند و زندانت رهاند

اگر تو دشمنی او جان من بس

بس است او چارهء بیچارهگان را

همو یاور بود بی یاوران را

چو من دلتنگ بودم در سرایت