ازان پس کت نماید چند بیداد

بدو گفت ای ز بخت خویش نالان

تو شیری چند نالی از شغالان

ترا دولت رست روزی به فریاد

ترا تا باشد اندر دل هوا خوش

تن تو همچنین باشد بلا کش

به جانان دل نبایستی سپردن