چو نتوانستی اندوهانش خوردن

ترا تا باشد اندر دل هوا خوش

تن تو همچنین باشد بلا کش

به جانان دل نبایستی سپردن

ندانستی که هر چون مر کاری

به روی آید ترا هر گونه خواری

هر آن گاهی که داری گل چدن کار