تو کام دل ز ویسه بر گرفتی

که او را باز دارد از چنین کار

رفیقی نیک رای از گوهری به

دلی آسان گذار از کشوری به

ز شاخ مهربانی بر گرفتی

اگر صد سال بینی او همانست

نه حورالعین و ماه آسمانست