به ناخن پردهء دل را بدرم

همانا غول بختم را دلیلست

کنون از جان خود گشتی چنان سیر

که خواهم خویشتن را خوردهء شیر

به دندان رشتهء جان را ببرم

نه دل باید مرا زین بیش نه جان

که خورد تیمار و دردم هست ازیشان