به شب کز دوستان تنها بماندی

چو ناز آگنده بود از درد و سستی

گر او تیری به نخچیری فگندی

هوای دل برو تیری فگندی

ز خون دیدگان دریا براندی

بدین سان بود حالش تا یکی روز

به ره بر دید خورشید دل افروز