یکی چون گل که بر وی مشک بیزد

به زلف آورده جراره ز اهواز

رخانش تخت دیباهای ششتر

لبانش تنگ شکرهای عسکر

یکی چون در که در وی باده ریزد

زره را در میان پروین فگنده

کمان را توزهء مشکین فگنده