تو نتوانی که از وی باز گردی

گر از زنگی شود شسته سیاهی

دلت بستست بر وی دایهء پیر

به افسون ساخته مسمار و زنجیر

و با یار دگر آنباز گردی

چو زو نشکیبی او را باش تنها

تو زو رسوا و او نیز از تو رسوا