چهل فرسنگ آذینها ببستند

هم ایوان پر شد از انبوه شاهان

سراسر دل به رامش بر گشادند

به شادی ماه را بر شاه دادند

همه جایی به می خوردن نشستند

ز بس بر دستها پر مر پیاله

تو گفتی بود یکسر دشت لاله