گلی کاو را به جان باید که بویی

گلی کز رنگ او آید جوانی

چنان کز بویش آید زندگانی

گلی کاو را به دل باید که جویی

گلی با بوی مشک و رنگ باده

فرسته کشته رصوان آب داده

گلی کاو خاص گشت و هر گلی عام