مرا باشد همیشه غمگساری

بدانست او ز دست من پریدن

به خود کامی سوی کبگان دویدن

گمان بردم که او گیرد شکاری

یکی ناگه ز دست من رها شد

به ابر اندر ز چشم من جدا شد

کنون خسته شدم از بس که پویم