ازان رنجه داری مرا تو بسی

به راهام گفت ای نبرده سوار

همی رنجه داری مرا خوارخوار

بخسپی و چیزت بدزدد کسی

به خانه درآی ار جهان تنگ شد

همه کار بی برگ و بی رنگ شد

به پیمان که چیزی نخواهی ز من