مرا بر آتش سوزنده منشان

همی بارید بر راغ دل افروز

دل دایه بر آن بت روی سوزان

همی گفت ای بهار دلفروزان

گلاب از دیده بر گلنار مفشان

که اکنون من بگیرم ره به گوراب

بوم در راه چون ره بی خور و خواب