نماند از وی مرا جز باد در دست

برین امید رفت از من جوانی

همی گویم دریغا زندگانی

دریغا کم جوانی بار بر بست

ز خوبی بود چون طاووس رنگین

ز سختی بود چون اروند سنگین

مرا بود او بهار زندگانی