بر آزارش همی کردم صبوری

کنون پشت مرا یکباره بشکست

بسی شاخ از درخت من بیفگند

کنون اصلش برید و بیخ بر کند

کنون صبرم بود آزار دوری

بدین بار او به جان من آن کرد

که با آن خود شکیبایی توان کرد