بکشتم پس بپروردم به تیمار

همیدون زندگانی در وفایت

گمان بردم که شاخ شکری تو

بکارم تا شکر بار آوری تو

چو بر رستی کبست آوردیم بار

چو یاد آرم از آن رنجی که بردم

وز آن دردی که از مهر تو خوردم