نیینی باغبان چون گل بکارد

کنی اندوه صد ساله فراموش

نیی ای دل تو کم از باغبانی

نه مهر تو کمست از گلستانی

چه مایه غم خورد تا گل بر آرد

به روز و شب بودی صبر و بی خواب

گهی پیراید او را گه دهد آب