بهار آید چو بارد ابر بسیار

شود نومید از دیدار رویش

حسودا تو مگر آگه نداری

که در باران بود امیدواری

مگر باز آمد از باران من یار

بهار آمد کنم بر وی گل افشان

چو یار آید کنم بروی دل افشان