بود مهر دل مردم چو گوهر

تو بر یار گزیده هیچ مگزین

و گر نو کرده ای نو را نگه دار

کهن را نیز بیهوده میازار

ازو پر مایه تر باشد کهن تر

بگرداند گهر چون نو بود رنگ

چه آن گوهر هر که بدرنگست و چه سنگ