منالم تا کنم چون سرمه خارا

مرا چشم از پی دیدنت باید

و گر دیده نباشد بی تو شاید

بگریم تا کنم هامون چو دریا

عفاالله زین دو چشم سیل بارن

که در روزی چنین هستند یارن

نه چون صبرند عاصی گشته بر من