چو آتش را به دشت اندر شبانان

به گیتی عاشقان بسیار دیدیم

به چون تو مستمندی زار دیدیم

مرا بگذاشت آن بت روی جانان

مرا تنها بماند اینجا به خواری

چو خان راه مرد رهگذاری

نه بس بود آنکه از پیشم سفر کرد