نگارا من ز دلتنگی چنانم

همه کسی را به خورشیدست امید

گهی نزدیک باشد گه ز تو دور

ترا و دیگران را زو رسد نر

که خود با تو چه می گویم ندانم

به سان مادرم گم کرده فرزند

ز غم بر دل دو صد کوه دموند