چو دیوانه به کوه و دشت پویان

که خود با تو چه می گویم ندانم

به سان مادرم گم کرده فرزند

ز غم بر دل دو صد کوه دموند

ز هر سو در جهان فرزند جویان

ندارم آگهی از درد و آزار

اگر ناگه مرا بر دل خلد خار